Z dwojgiem ludzi jest jak z kubkiem do kawy.
Niby grube ścianki chronią zawartość, dają ciepło.
Niby ucho dopełnia kształt, daje pewność, utwierdza w przekonaniu, że jak podniesiesz i przestawisz całość to nic się nie stanie.
A jednak kubek jest kruchy, co pokazuje brutalne zderzenie z rzeczywistością (czyt. zlewem, w którego ciśniętą go ze złością). Możesz go posklejać o ile nie rozpadł się na zbyt drobne kawałki i nie zawieruszył się żaden z nich. Może będzie wzmocniony, ale nigdy nie będzie idealny.
Ale hej, co w tym świecie jest idealne? 

Niżej upaść nie można.

„Urlop TACIERZYŃSKI jest modny.”

Dzień ojca też jest modny.

I nagle wszystko musi mi przypominać, że mam wakacje, co znaczy, że mam się brać za pisanie magisterki ;]

W informacjach, czy innych wiadomościach, poświęcili aż kilka minut na gadkę o ojcostwie (stąd powyższe cytaty). Statystyczny ojciec spędza ze swoimi dziećmi kilkanaście minut dziennie. Pytanie: bo chce, czy więcej nie daje rady (bo praca itp)? Czy w ogóle ojciec jest potrzebny w rodzinie do czegoś więcej, niż tylko po to, by przynieść pensję? Czy więź z ojcem w pełnej rodzinie ma szansę być tak samo głęboką jak więź z matką?

Czy potrafisz odpowiedzieć na pytanie: co Twój ojciec o Tobie wie?
Co Twój ojciec wie o Twoim życiu, Twoim hobby, stanie uczuciowym, Twoich postępach w nauce/karierze, planach na przyszłość? Czy ma świadomość tego, na jakim etapie rozwoju jesteś, co czujesz, jakie poglądy reprezentujesz? Czy ojciec był i jest obecny w Twoim życiu nie tylko wtedy, gdy potrzebujesz wsparcia materialnego, ale również (a może przede wszystkim?) emocjonalnego? Czy możesz mu zaufać, na niego liczyć?

Dziecko może mieć każdy (no prawie) facet, ale nie każdy może być ojcem.  Tego też trzeba się nauczyć. Powodzenia Wam, przyszłym i obecnym ojcom. Szczęśliwej wspólnej drogi z Waszymi pociechami.

Szybka „komiksyzacja” starego dżołka. Wprawiam się (tak, wiem, wmawiam sobie ;] ) W czasie wykładu o starych ludziach.

Nie powiem, spodobało mi się takie rysowanie Nie będę zapeszać, ale może coś z tego jeszcze będzie?;]

Pierwszy

Drugi

Zapytuję się Was: po co te wszystkie ściemy, kłamstwa? Czy naprawdę jesteście tacy beznadziejni, że zmyślanie dziesiątek partnerów to jedyny sposób dla Was, by się podbudować..?

Ostatnio, ze względu na genialny wręcz plan zajęć, zdarza mi się niemal codziennie oglądać program p. Drzyzgi. Po co? Chyba, żeby mieć o czym przemyśliwać. No i się podbudować Poza tym uważam, że p. Dorota, psycholog w ostatnich odcinkach, jest rewelacyjna. Ale to na marginesie.

W tychże Rozmowach, dziś gwiazdą był „mój pierwszy raz”. Słuchając dziewczynki, opisującej scenariusz swej inicjacji, nie wiedziałam, czy śmiać się, czy już płakać (chyba za dużo przecinków, a niech to!). Świeczki, kadzidełka, ptaków szum, morza śpiew czy jakoś tak, bielizna, pościel, w stu procentach obmyślone co-kiedy i jak, no i ten różowy obrusik, na dopełnienie nastroju! I jeszcze czekała na „trzęsienie ziemi” po wszystkim. Skąd te dzieci biorą takie pomysły..?

(Uhm, wyszłam z wprawy w pisaniu, co jest bardzo złe, bo pisanie mnie czeka jeszcze dziś, choć może bardziej jutro, i jak skończę jedną pracę to biorę się za drugą… ale, że już tyle pisania, to już nie wiem, co piszę…)

Absolutnie nie winię dzieciaków. Żal mi ich. Winę, z racji doświadczenia i nauki wszelkiej, zwalam ostentacyjnie na rodziców. Bo co oni myślą, że dzieci zawsze będą dziećmi i absolutnie seks jest im obcy?! Po co te wszystkie gadki o ciążach, skoro właśnie dzięki temu ciąże będą? Po co to gadać, że za wcześnie, że broń Boże, skoro to zakazany owoc smakuje najlepiej? Zaprawdę powiadam Wam, że moje dzieci usłyszą co innego.

Ale chyba odeszło mi się od tematu.

Wracając, więc.

„Absolutnie nie jestem dziewicą/prawiczkiem, mam wielkie doświadczenie, nie bój się.” I co z tego, pytam się? „Nie bój się, kocham Cię” – czyż nie brzmi o niebo lepiej?

„- Jestem dziewicą.  – Żartujesz!” i salwy śmiechu. „Jestem prawiczkiem”, to jeszcze gorzej.

A niech jest dziewicą, niech jest prawiczkiem i nie wie jak założyć gumkę, bo w szkole na bananie nie ćwiczyli, bo jak to, za szybko im się zachce, no i co z tego będzie? Współczuję Wam, niedoświadczonym, jeśli traficie na cholernych egoistów, chcących w chamski sposób zaspokoić swe żądze. Współczuję Wam, budującym wątpliwe szczęście na suchym piasku. Tak się nie robi, bo to się po prostu nie uda.

W tych czasach dziewictwo jest z jednej strony mitem, z innej towarem deficytowym, ale co gorsza,coraz częściej postrzegane jest jako ułomność, tytułowe kalectwo, chorobę, niemal nieuleczalną, choć jak wiadomo, wcale nie musi wiecznie trwać.
Chłopcy nie chcą dziewic do seksu (bo trzeba się starać, nosić kwiatki, zabierać do kina, stawiać hamburgera w makszicie), ale chcą do ślubu (o ile w ogóle jakiegoś ślubu chcą). Dziewczyny nie chcą być uznane za dziewice, bo przecież wszystkie koleżanki już dawno po, i było super, motylki w brzuchu i orgazm tysiąckrotny. A przed chłopakiem wyjść na niedoświadczoną, to już w ogóle wtopa! Jasne, lepiej ściemniać, że zaliczyła dziesięciu, a jak przyjdzie co do czego, to nie wie z której strony co nadstawić i na co czekać. No chyba, że chwilę przed, szykując różowy obrusik zapytała gugla, co robić, bo matka nie ma czasu, lub wręcz uważa, że ma go aż nadto i z żadnym uświadamianiem się spieszyć nie zamierza.

A uświadamiać też trzeba umieć, żeby dzieciak kastratem emocjonalnym nie został. Seks może być piękny, fantastyczny, cudowny i niepowtarzalny, o ile się do niego podejdzie w sposób zupełnie ludzki, a jednocześnie… duchowy? Bo nie jest ważne, ile masz lat w chwilę po pierwszym razie, ale jak się do niego odnosisz (oczywiście pomijając skrajne przypadki kilku, kilkunastu lat). Bo jest różnica, czy się z kimś kochasz, czy tylko pieprzysz. I jest różnica, czy zamierzasz wyrzucić z siebie brudy i zniknąć, czy postanowisz zostać.

Dziewictwo to nie kalectwo, dopóki sam/sama go tak nie traktujesz.

Ale żeby nie było tylko nagany i pesymizmu:

życzę Wam, byście uwierzyli w miłość nie wierząc w seriale, i spotkali na swych drogach kogoś, kto pójdzie z Wami w jednym kierunku. I tym, którzy mają swój pierwszy raz przed sobą, rozsądku życzę. Nie spodziewania się 7-go nieba przy pierwszym podejściu, czy trzęsienia ziemi po kolejnym. Wszystkiego w życiu trzeba się nauczyć, czerpania nieprzebranej radości z seksu również.

Zapytano mnie dziś, czy można liczyć na blog – reaktywacja.

Szczerze powiem, że marzę o tym. Chciałabym mieć jakiś patent na pisanie znów. Jakąś łatwość w doborze słów. Choć właściwie może nie łatwość, ale żeby wiedzieć, co pisać.

Będę znów o tym myśleć. Postaram się coś potworzyć. Jak wymyślę, napiszę.

Póki co, udało mi się wreszcie odwiedzić rodziców, w domu nie byłam od Bożego Narodzenia.

Poza tym:

słyszeliście o aferze z Lechosławem G.? No więc to był mój promotor, i póki co, nie wiem, co dalej z moją magisterką. A tak dobrze mi się pisało

I jeszcze:

szczęście rozpiera mnie! Mam w sobie nadmiar emocji, ale tych pozytywnych. Miłość mi się pcha na język, radość wyraża się w oczach, a wszelka siła do działania wyłazi każdym jednym paluszkiem Posądzają mnie nawet o ADHD ale ja wiem, że tak żartobliwie.  Z tym nie ma żartów. Z miłością też nie. Jak dobrze pójdzie, to całkiem niedługo „stracę wolność” I coraz bardziej cieszy mnie ta myśl

Skończyłam praktyki w świetlicy socjoterapeutycznej – „dzieci mnie uwielbiają” Podbudowuje, choć łatwo nie jest, a wręcz przeciwnie. Ale uwielbiam to, nawet jeśli mam pisać głupie konspekty. Przyzwyczajam się. Piszę jedno, a robię swoje, co trzeba.To się chwali, chyba.

No, zrobiło się życiowo. Przemyślę, i na wiosnę musi się coś odrodzić!:)

[Śmierć [w:] Kosiarz, Terry Pratchett]

Odczuwać taką radość z własnych sukcesów i chwil szczęścia – normalka. Ale cieszyć się tak samo szczęściem kogoś innego – uwierzcie, przeżywam pierwszy raz…

Dziwne, cholernie, ale równie fantastyczne. Piękne!
Czasem patrzę na siebie wstecz, na początki tego bloga, choćby i zastanawiam się, jak to było możliwe… ale było, cóż. Bywałam samotna, smutna, zdołowana, z powodu lub bez. A teraz jestem szczęśliwa, mam przyjaciół, mam miłość, mam z kim rozmawiać, wymieniać mysli na gadulcu, wyjść na łyżwy, jeść tort, tańczyć, grać, marznąć…
Bo w życiu ważne są nie tylko chwile – również Ci, z którymi je spędzamy.
I tak… miej kogoś z kim cisza nie drazni, smiech jest szczery i mozna płakać bez ściemy…
Boże, z premedytacją i wolną wolą wołam – Chcę żyć, chcę być!

M., to przez Ciebie!